The Rolling Stones – Hackney Diamonds: Yedi Yılın Hesabı Soruldu

Yedi Yılın Hesabı Soruldu

The Rolling Stones'un yeni albüm çıkarması artık jeolojik bir olay gibi hissettiriyor — plakalar arasındaki süre o kadar uzuyor ki, her yeni kayıt neredeyse arkeolojik bir kazı heyecanıyla karşılanıyor. Hackney Diamonds, grubun on sekiz yıllık bekleyişin ardından sunduğu stüdyo çalışması. Ve şunu söylemek gerekiyor: Bu kadar uzun süre beklettikten sonra insanlara bunu veriyorsanız, ya çok cesursunuzdur ya da gerçekten elinizde bir şey vardır.

Neyse ki ikincisi geçerli.

Albümün arkasındaki isim, yapımcı Andrew Watt. Iggy Pop'un Free'sini ve Ozzy Osbourne'un Patient Number 9'ını hayata geçiren Watt, yaşlı rock devlerini stüdyoda nasıl canlandıracağını bilen ender isimlerden biri. Ama buradaki başarısı sıradan bir "canlandırma" değil — Watt, Stones'u gençleştirmeye çalışmamış, tam tersine onların olgunluğunu silah olarak kullanmış. Sonuç: Grubun '70'lerden bu yana yazdığı en güçlü şarkılardan bazıları.

Hackney Diamonds'ın en çarpıcı özelliği, gereksiz nostalji yapmaktan kaçınması. Albüm, geçmişe selam çakıyor ama orada takılı kalmıyor. Açılış parçasından itibaren hissedilen o ham enerji, stüdyo cilasının altında ezilmemiş; aksine ön plana çıkarılmış. Jagger'ın sesi, Richards'ın ritim gitarı, Watts'ın yokluğunun yarattığı boşluk... Tüm bu unsurlar albüme beklenmedik bir duygusal ağırlık katıyor.

Charlie Watts'ın kaybının gölgesi albümün üzerinde sessizce dolaşıyor. Bu durum, bazı şarkılarda sözlerin ötesinde hissedilen bir melankoliyi beraberinde getiriyor. Stones bunu açıkça dile getirmiyor, ama Hackney Diamonds'ı dinlerken bu hissin farkında olmamak mümkün değil. Belki de albümün en dürüst yanı bu: Her şeyi söylemeden her şeyi hissettirmek.

Öte yandan albüm her açıdan kusursuz değil. Bazı parçalar, grubun rahat bölgesinde biraz fazla oyalanıyor; o alışılmış Stones ritmine girip çıkmadan orada kalan, sürprize yer bırakmayan anlar var. Yaklaşık on yedi parçalık bir koleksiyondan bahsediyoruz ve bu kadar uzun bir listenin her dakikasını diri tutmak elbette zor. Orta bölgelerde albüm zaman zaman nefes tutuyor gibi hissettiriyor — ama bu nefes molası bile Stones imzası taşıyor, o yüzden tamamen affedilir.

Yine de öne çıkan anlar gerçekten parlıyor. Bazı şarkılarda Watt'ın prodüksiyon anlayışı ile grubun içgüdüsel rock damarı o kadar mükemmel buluşuyor ki, "bunları neden daha önce yazmadılar?" sorusu akla geliyor. Cevap belki de şu: Çünkü bazı şeyler ancak belirli bir olgunlukla yazılabilir.

Hackney Diamonds, "yaşlı bir grubun son çırpınışı" değil. Bu, hâlâ bir şeyler söyleyecek bir grubun, söyleyeceğini bildiği için acele etmeden kaydettiği bir plak. Rolling Stones bu albümle kanıtlamış oluyor ki efsane olmak, durağanlıkla değil, ısrarcılıkla inşa ediliyor.

Ve evet — yedi yılın hesabı büyük ölçüde sorulmuş sayılır.

Puan: 8/10